Творчасць нашых чытачоў. Валерый Захараў

Актуальное Год малой радзімы Духовность

Валерый Захараў выкладае родную мову ў Хутарскай сярэдняй школе. Ён рамантык у душы. Піша кранальныя вершы аб радзіме, бацькаўшчыне, земляках.

У кроплю росную ўвойдзе сонца,

Кране бусліны клёкат цішыню –

Не сквапны я, ды ўсё ж да донца

Вазьму з сабой, калі сыду:

Матулін позірк, шчыры ды адкрыты,

І бацькі слова, строгае-загад,

І двор ля хаты, свежы, як памыты,

Дзе месца ўзяў зрадзелы сад.

Узяць яшчэ сцяжынку мушу –

Што неўпрыкмет сышла ў бальшак,

Як колам, абагнуўшы дзічку-грушу,

Пладоў якой – забыты смак.

Я не пакіну лес яшчэ таксама:

Мне ён суцішыць болю дні –

З маліннікам, што каля дуба прама,

Дзе ягады, бы ў жмені вугалі.

Рачулку грэх пакінуць свету,

У зеляніне берагоў – яшчэ  здаля –

 Мая блакітная далёкая  планета,

Што за гадзіну ходу ад сяла.

Бы мех, вазьму за спіну ў дарогу

Абразы, гора… Колькі лёс сабраў!

Шкада, бяздумна, можа, і падоўгу

Падчас  і дзецям крыўду раздаваў…

Сыду аднойчы… Знаю, не бясконца

Мой лёс  ўкладзены ў час жыцця –

Не сквапны я… Пакіну ўсё да донца:

Хай не збяднее для дзяцей Зямля!

Травень, 2020



Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *